Het raadsel van het raam

 

Dat heb jij mooi voor elkaar. Hoe kom je aan dat plekje daar bij die molen? Ik hoor het bijna wekelijks en ja, het ziet er idyllisch uit, behalve als het stormt. 

 

Op 1 november 2023, precies drie jaar geleden, leverde ik de sleutel van mijn oude huis in en begon het grote avontuur. Niet zonder slag of stoot. De sleutel van mijn nieuwe huis kreeg ik pas acht weken later, dus moest ik in de tussentijd logeren en kamperen. Toen ik hier binnenstapte, floot de wind door de hal. De deuren klapperden en het was koud. Bij de eerste storm zag ik al dat het lekte bij het keukenraam. Geen wonder, want dat raam was behoorlijk verrot. ‘Ik heb altijd tegenwind, als ik de keuken in loop’, grapte ik.

 

In de lente begon de grote verbouwing die tot november zou duren. Ik kreeg een nagenoeg nieuwe aanbouw met slaapkamer en douche. De elektrische deken kon de kast in. Het werd leefbaar. 

 

Maar dat raam bleef lekken. En ik was door mijn budget heen. Bij de eerste herfststorm sijpelde het water langs de muren naar beneden. Ik moest berusten in mijn lot en zette overal plastic bakjes neer. Niemand kon me echt vertellen waar dat water vandaan kwam. In ieder geval niet van het dak en de muren waren inmiddels geïmpregneerd. 

 

Zo stond ik vorig jaar weer op de trap, nu gewapend met PUR-schuim. Mijn timmerman waarschuwde nog: ‘Dat is niet waterdicht.’ Hij had gelijk, maar het hielp wel een beetje. Ook hij kon de oorzaak niet vinden. 

 

Dit voorjaar had ik genoeg gespaard voor een nieuw raam. In februari kreeg ik een mooi kunststof exemplaar en alle randjes werden vakkundig afgekit. Ziezo. Eindelijk rust. 

 

Tot vorige week storm Boelo gezellig kwam spoken. De regen kletterde op mijn nieuwe raam. Ik zat in de kamer toen ik een onheilspellend zacht getik in de keuken hoorde. Het water liep vrolijk langs de nieuwe kozijnen, opnieuw in de haastig opgezochte plastic bakjes. Op zo’n moment staat het huilen me nader dan het lachen. Waarom wilde ik toch in een oud huisje wonen?

 

De aannemer kwam direct kijken. Krabde eens op zijn hoofd. Tja, hij wist het ook niet. ‘Ga eerst maar eens zoeken of je ergens een gat kunt vinden’, was zijn advies. 

 

Dus stond ik gisterenmiddag in het zonnetje op een keukentrapje om de buitenmuur te inspecteren. Ik vond een gaatje, maar is daarmee het raadsel opgelost? Enfin, de kitspuit maar weer gepakt. We zullen deze winter door moeten, weer of geen weer. 

 

En anders? Dan wordt het hakken en breken. Leuk vooruitzicht.