Reünie

Reünie Eben Haëzer School Monster

Anders dan de rest. Niet van het dorp. Zij van ‘over het bruggetje bij de geitenwei’ met die rode kat die zoveel vis at. Beetje eenling. Nogal artistiek. Altijd bezig met tekenen.

Dat ik rood haar had, sproeten, foute bril, scheve tanden, niet snel was met gym en een beetje te dik –al die dingen die me destijds onzeker en verlegen maakten- was iedereen vergeten. “Stomme bril? Welnee, die was hartstikke hip. En bij jou thuis was het zo leuk en gezellig. Ja, behalve die keer dat je moeder rode bietensalade maakte op je verjaardag. Dat was wat minder. Dat vonden wij maar vreemd en vies.”

Allemaal zijn we dit jaar vijftig geworden met gezinnen en opgroeiende kinderen die aanmerkelijk meer kansen krijgen dan wij. Wij keken gisteren met volwassen ogen terug op die pittig christelijke lagere schooltijd. Zo’n compleet ander beeld dan in mijn hersens is opgeslagen. Schoolfoto’s en poëzie-albums kwamen tevoorschijn, versjes werden hardop voorgelezen. Opvallend waren de goede herinneringen aan de dingen die we destijds maar suf en vervelend vonden, zoals twee uur lang breien bij juf ‘Muis’ of met z’n allen in de bus naar Den Haag om te leren zwemmen in dat koude en enge Regentessenbad.

Gemeenschappelijke deler was toch wel de tijd van wederopbouw. Onze ouders hadden het niet breed en sommige gezinnen waren wel erg omvangrijk. Als kinderen hadden we gewoon te gehoorzamen. Velen kwamen uit middenstandsgezinnen en moesten eigenlijk als vanzelfsprekend thuis veel bijspringen. Met z’n allen waren we jaloers op het meisje dat altijd mooie jurkjes droeg. Studeren? Dat was voor een enkeling weggelegd. Hoewel veel kinderen met gemak HAVO of VWO hadden kunnen halen kozen hun ouders voor de MAVO, die op veilige afstand van de kerktoren stond. Voor de HAVO moest je naar het boze, gevaarlijke Den Haag fietsen.

Opvallend veel klasgenoten wonen nog in Monster, slechts een enkeling vloog uit. Het is dus niet vreemd dat ik na die tijd niemand meer terug heb gezien. Ik ging naar de middelbare school in ’s-Gravenzande. Het was dus best een openbaring om gisteren het overgrote deel van mijn klas direct te herkennen. Tot in de details. Een trekje van een mond, een schaterlach en vooral hun stemmen.  

Trotse Tuinders

-------------------------------------------------------  Start persbericht   -------------------------------------------------

          Aanmelding Trotse Tuinders Kalender van start

Maandag mei 2011

Vanaf deze week heeft de Trotse Tuinders Kalender een eigen site. Op www.trotsetuinders.nl kan iedereen een tuinder nomineren die de titel Trotse Tuinder mag dragen. Een deskundige jury zal uit de foto’s en motivaties twaalf tuinders uit heel Nederland kiezen die samen met hun producten model staan voor de eerste Trotse Tuinders Kalender die eind dit jaar uit komt.

De Trotse Tuinders Kalender is een luxe kalender, uitgevoerd op A2 formaat (42 x 59,4 cm), met een oplage van 1.000 tot 2.500 exemplaren (dit kan uitgroeien). Het is een collectors item dat wordt verspreid onder sponsors en andere doelgroepen. Op de foto’s staan ondernemers die een voorbeeld zijn voor de tuinbouw, telers van groente, fruit of sierteeltproducten, in een evenwichtige verhouding.

Initiatiefnemers van de Trotse Tuinders Kalender 2012 zijn Esther van Geest (accountmanager bij D.C. van Geest) John van Uffelen (verkoper Peter van der Plas), Pieternel van Velden (tekstschrijver en journalist),  Pauline Verhagen (telersvereniging Prominent) en Digna van Zanten (zelfstandig communicatieadviseur).

Het idee voor een kalender ontstond op Twitter. Inmiddels heeft het twitteraccount @TrotseTuinders meer 350 volgers en ondersteunen veel sponsors dit initiatief. Tuinders zijn namelijk al jaren trots op hun bedrijf, hun noeste arbeid en hun producten. De tijd is rijp, zo vinden de initiatiefnemers, om dit te bevestigen met een Pirelli-waardige kalender. “Tuinders van nu zijn namelijk geen anonieme telers die zich verschuilen achter hun producten, maar zij vertonen hun gezicht op consumentenbeurzen, websites en verpakkingen van hun producten. Met de Trotse Tuinders Kalender willen wij een bijdrage leveren aan de opbouw van een positief imago en tuinders uitdagen om een dialoog aan te gaan met afnemers en consumenten.”

Kent u een tuinder die in uw ogen kalender waardig is, meld hem of haar aan op de site. Wilt u dit initiatief als sponsor ondersteunen, neem dan contact op met het secretariaat. Uw respons bepaalt het succes van de Trotse Tuinders.

Meer informatie over de Trots Tuinders Kalender volgt uiteraard via diverse (social) media en op www.trotsetuinders.nl. Suggesties zijn van harte welkom. Wij zijn ook te vinden op Twitter: @TrotseTuinders @s_ter @Kwekpetervdplas @pieternelvv @promtomatoes of @DignavanZanten.

-------------------------------------------------------  Einde persbericht   -------------------------------------------------

Aardbeien

Violinde lust alleen aardbeien met slagroom

In de schuur voor de kas komt me de geur van rijpe aardbeien al tegemoet. Aardbeien, rijen dik, hangen te wachten tot vaardige handen ze één voor één plukken. “Kijk, zo eentje met een scheurtje van boven is het zoetst”, vertelt een aardige dame die aan het oogsten is. Ze plukt een hele grote die ze me toe stopt. Wow, die smaakt heerlijk. Helemaal geen slagroom nodig.

Op mijn reis door Noord-Holland ben ik heel even gestopt bij Frits en Amanda Vriend in Benningbroek, die in de kas, in tunnels en buiten het overbekende aardbeienras Elsanta telen. Laat het nu ongeveer de drukste dag in het jaar zijn als Amanda me met uitgestoken hand tegemoet komt. Van Frits zie ik alleen zijn benen. Hij plukt ijverig door.

Bijna biologisch

Amanda laat me de kwekerij zien. In drie kassen hangen de aardbeien op zwevende goten. Ze zijn vorige zomer geplant en hebben in het najaar al wat vruchten gegeven. In de winter gingen de planten onder invloed van minder licht en lage temperatuur in rust om in het vroege voorjaar los te barsten met een explosie aan vruchten. Hommels zoemen rond om de bloemetjes te bevruchten. Ziekten en plagen worden bestreden met biologische bestrijders. Eigenlijk mag je het bijna een biologische teelt noemen. Buiten staan plastic tunnels, naar Belgisch voorbeeld. Daar groeien aardbeien die zonder verwarming de loop van de natuur volgen en dus later rijp zijn dan binnen. Dan zijn er ook nog wat aardbeien op stellingen in de open lucht, die nog wat later in productie raken. En zo kan de familie Vriend een groot deel van het jaar rijpe vruchten plukken.

Warme aprilmaand

Aan de koffietafel praten we nog even na als Frits ook aanschuift. “Gewoonlijk volgen kasaardbeien en buitenteelt elkaar netjes op, maar de warme maand april gooit dit jaar alles op z’n kop”, vertelt hij. Nog volop productie in de kas, maar ook al de eerste rode vruchten in de tunnels. De verhoogde aanvoer van aardbeien zorgt er voor dat de prijzen naar beneden duikelen. Deze week € 1,30 per bakje van 500 gram op de veiling, terwijl de kostprijs op € 1,50 ligt. Dat moet niet lang zo door gaan anders loont het niet om de aardbeien in de tunnels te plukken. Natuurlijk hebben ze eerder in het seizoen wel betere prijzen gevangen, maar nu ligt de productie veel hoger. Het lijkt geen gemakkelijk seizoen te worden.

Sprookjeswonderland

Gelukkig heeft de familie Vriend een mooie neveninkomst gevonden. Toen Amanda een paar jaar geleden met haar kinderen naar Sprookjeswonderland in Enkhuizen ging, bezocht ze de voorstelling van Prinses Violinde, die alleen maar aardbeien met slagroom lustte. Dat zette haar aan het denken. Ze stelde voor om op het park aardbeien met slagroom te verkopen. Dat voorstel sloeg aan en sindsdien heeft ze een eigen kraampje op het park, waar een medewerker dag in dag uit aardbeien met slagroom verkoopt. Kijk, dat is een voltreffer. Geen veiling, handel en tussenschakels, maar een leuke marge door rechtstreekse verkoop. Vandaar dat Amanda me vertelt dat het hen tamelijk goed gaat, hoewel ze er heel hard voor moeten werken. Uiteraard geldt dit voor een bescheiden deel van de productie. De rest gaat op transport naar Fruitmasters in Geldermalsen.

Als binnenkort de weg voor hun huis na grondige renovatie weer open gaat kan ze ook weer rekenen op goede verkoop aan huis. Want dat was een flinke streep door de rekening. Al maanden is de doorgaande weg afgesloten en ligt de huisverkoop achter. Soms zit het mee, soms zit het tegen.

Marges in de keten

In de aanloop naar de discussie over marges in de keten is het bedrijf van Vriend een voorbeeld van vindingrijkheid. Was Violinde niet op hun pad gekomen zouden ze er wel eens heel anders voor kunnen staan. Ook Frits en Amanda hebben op het punt gestaan hun bedrijf te vernieuwen en op te schalen, maar gezien de slechte rendementen in de tuinbouwsector maken ze pas op de plaats.

Vriend Aardbeien

Gepubliceerd op Foodlog 

Management

Han Mesters en Bernd Feenstra over menselijk kapitaal

‘Leer managers loslaten, binden, stimuleren en prikkelen’

Tuinbouwbedrijven zullen in de toekomst op een hele nieuwe manier omgaan met hun personeel. Bereid je als ondernemer maar voor op grote veranderingen, want jonge mensen zijn minder materialistisch dan hun ouders en willen vooral leuke en uitdagende projecten aanpakken. Deze mensen aan je binden vergt creativiteit en inlevingsvermogen.

Hoe geautomatiseerd en kapitaalsintensief glastuinbouwbedrijven vandaag ook zijn, arbeid vormt vaak nog steeds de grootste kostenpost. Behalve dat de kosten hoog zijn, valt het niet mee om hoger opgeleiden te interesseren voor een carrière in de tuinbouw. Als ondernemers dus toptalent binnen willen halen, is verdiepen in de belevingswereld van jonge mensen een randvoorwaarde.

Han Mesters, economisch historicus in dienst van ABN AMRO Bank, heeft onderzoek gedaan naar de ‘generatie Einstein’, zoals hij de twintigers noemt. Samen met Sectormanager Tuinbouw Bernd Feenstra geeft hij uitleg bij zijn bevindingen.

Eendjes

Life uit Leiden op moederdag

Kleine gewassen

Jos van der Hoorn over zijn ranonkelteelt:

‘Ik blijf zo lang mogelijk dit mooie gewas telen’

Op het bedrijf van Jos van der Hoorn luiden de eerste bloeiende ranonkels de nieuwe lente in. Sinds jaar en dag teelt hij deze voorjaarsbloemen. Kopers weten hem feilloos te vinden, omdat hij een goede kwaliteit teelt, waarbij hij vast houdt aan tamelijk rijp oogsten. Dat komt de kwaliteit ten goede, vindt hij.

 De eerste officiële lentedag komt dit jaar overeen met de start van het ranonkelseizoen. Jos Van der Hoorn van kwekerij ‘Effe Werk’ in Ter Aar treft de eerste voorbereidingen voor de oogst. “Ze komen dit jaar laat in bloei”, vertelt hij. “Veertien dagen later dan gewoonlijk.” Dat wijt hij aan de flinke vorstperiode in december. Die zorgde er voor dat dit licht gestookte gewas wat meer kou heeft gekregen dan doorgaans het geval is.

Miami

Robert is here

Langs de weg van Miami naar de Keys en de Everglades staat een bordje met een pijl ‘Robert is here’. Als je dat bordje volgt kom je bij de meest wonderbaarlijke groente- en fruitwinkel van heel Florida. Stapels mango’s paprika’s en tomaten glimmen je tegemoet. Terwijl heel veel mensen hun mandjes vol stapelen kijkt Robert glimlachend toe.

Het verhaal is eenvoudig. Toen Robert zes jaar oud was zette zijn vader hem dagelijks op deze hoek langs de weg om na schooltijd komkommers te verkopen. Aangezien het ventje nog klein was en niemand stopte hing zijn vader een bord boven zijn hoofd met de tekst ‘Robert is here’. Vanaf die dag ging de verkoop soepeltjes. Robert is inmiddels de zestig gepasseerd en heeft een grote farm waar hij de producten voor zijn winkel teelt. Een regionaal product uit het zuiden van Florida. Mensen uit Miami rijden met liefde de stad uit om bij Robert in te slaan. Naast verse producten vinden ze daar ook jams, chutney’s, dressings en aanverwante producten, uiteraard onder eigen label.

Ik moest er even aan denken toen ik afgelopen week las over de opening van Landmarkt. 

Tulpen

Cees Klaver over de eerste ervaring met merknaam PolderPride

‘Gezamenlijk onze passie voor een kwaliteitsproduct uitstralen’

Als het broeiseizoen los barst, komen er dagelijks massa’s tulpen voor de veilingklok. Hoe is het dan nog mogelijk om als middelgrote tulpenbroeier op te vallen met je producten? Zes Noord-Hollandse collega’s zochten samenwerking en lanceerden de merknaam PolderPride. Samen sterk en samen trots.

In de koelcel van Cees Klaver staan de karren volgestapeld klaar voor de veiling. Bossen vol met de rode ‘Ille de France’, gerold in het opvallende blauwe papier van PolderPride. Deze tulpen gaan naar Rijnsburg, waar ze morgenochtend in een rij (cluster) achter elkaar worden geveild, samen met tulpen van de andere samenwerkende broeiers.

Bollen van de klei

Klaver vertelt over het ontstaan van de merknaam. Hij en zijn collega-bedrijven Blom-Pronk, Van der Gulik Tulpen, Smal Bloembollen, Poel Bloembollen en Jac. Uittenbogaard staan gezamenlijk achter dit merk. Een zevende deelnemer is in aantocht. Het gaat om bedrijven die een bepaalde kwaliteit vertegenwoordigen, maar zich door hun redelijke kleinschaligheid moeilijk afzonderlijk kunnen profileren. Ze broeien ieder tussen de 2,5 en 12 miljoen tulpen op jaarbasis. Samen trekken ze 37 miljoen stelen en voeren een assortiment van 65 rassen.

Trotse Tuinders

Kalender in uitvoering

Via e-mail en twitter komen bij mij veel vragen binnen over de Trotse Tuinders Kalender. Op dit moment werken we aan een site waar alles over aanmelding en sponsoring op komt te staan. Tot die tijd zet ik in ieder geval het sponsorpakket online.

Sponsorpakket Trotse Tuinders Kalender

Hoofdsponsor (maximaal 5)

€ 2.500,-

-       -  Logo op de site www.trotsetuinders.nl

-        - Logo op voorblad kalender

-       -  Vijf evenementen plaatsen in het kalendarium (met logo)

-        - 50 exemplaren van de Trotse Tuinders Kalender 2012.

Sponsor (onbeperkt)

€ 1.000,-

-       -  Naamsvermelding op de site www.trotsetuinders.nl

-        - Logo op de laatste pagina kalender

-        - Twee evenementen plaatsen in het kalendarium (met logo)

-        - 25 exemplaren van de Trotse Tuinders Kalender 2012.

Minisponsor(onbeperkt)

€ 250,-

-        - Naamsvermelding op de laatste pagina kalender

-        - 10 exemplaren van de Trotse Tuinders Kalender 2012

Sponsors kunnen extra kalenders bestellen voor een bedrag van 7,50 per stuk.

Het project gaat door bij een sponsorbedrag van in totaal € 22.000,-

Uitvoering kalender

420 mm x 594 mm (A2)

13 bladen (200 grams) met blanco onderbord, dus 1 pagina per maand
voorzien van wire-O met kalenderhanger.

Verspreiding
Het is de bedoeling om de kalender in kleine oplage te drukken, zodat het een collectors item blijft. Zodra de website online is wordt het mogelijk losse exemplaren te bestellen. Bij doorslaand succes overwegen we de kalender in magazineformaat mee te sturen met de vakbladen. 

Contact loopt via info@trotsetuinders.nl

Jury en organisatie is in handen van 

Esther van Geest

D.C. van Geest Potplanten BV

@s_ter

John van Uffelen

Kwekerij Peter van der Plas

@kwekvdplas

Pieternel vanVelden

Krabbels Tekst en Beeld

@pieternelvv

Pauline Verhagen

Prominent Telersvereniging

@promtomatoes

Digna van Zanten

Spirit Communicatie

@DignavanZanten

Volg ons op Twitter via @TrotseTuinders

Cressen

Rob Baan: ‘Met z’n allen niet zo verlegen zijn’

Veel meer ondernemers zouden moeten ontsnappen aan de neerwaartse spiraal van zo efficiënt mogelijk produceren tegen de laagste kostprijs, maar daardoor ook tegen de laagste marge. Daar heb je wel lef voor nodig. “De Nederlandse tuinbouw levert de schoonste producten”, vindt Rob Baan. “Daar mogen we met z’n allen meer trots op zijn.”

“Blauwe oceanen, daar moeten we over praten” vindt Rob Baan, die midden in een flow zit. Begin januari ontving hij de Tuinbouwondernemersprijs en sleepte nog geen maand later de Westland Innovation Award binnen. En dat in een periode waarin zijn bedrijf Koppert Cress uitbreiding en vernieuwing doormaakt, de eerste cressen onder de nieuwste LED-lampen zijn geoogst en de bedrijfsruimte nog moet worden afgemaakt.

Tussendoor had hij heel even tijd voor een korte trip naar de Malediven, alwaar hij samen met zijn vrouw in het blauwe water van de Indische Oceaan plonsde. Dan zou je zeggen dat hij die grijze massa daarboven even in de pauzestand zou zetten, maar niets is minder waar. Nieuwe plannen borrelen alweer naar boven, waarin verse groenten en fruit centraal staan.

Trotse Tuinders Kalender

Trotse Tuinders in Bloemenkrant 1 maart 2011

Haflinger

Winter break

‘Je krijgt wat je verdient’, zei mijn vader altijd. Daar moest ik afgelopen week steeds aan denken. We zijn met ons gezin naar ons geliefde Ellmau in Oostenrijk geweest. Aanvankelijk zag het er troosteloos uit, bruine hellingen, weggesmolten sneeuw. Nog geen dag later begon het te sneeuwen. Een flink pak verse sneeuw, goed voor skiën en snowboarden. Daarna dagen lang zon. Heerlijk! En het allermooiste: geen computer in de buurt, dus geen Twitter- en Internet-infuus.

En nu weer aan de slag...

Trotse Tuinders Kalender

Trotse Tuinders in Westland AD

P.s. Driewerf hoera voor Fedor en Wilfred, die plotseling in de krant stonden en heel sportief reageerden.

Stoppen met je bedrijf

Ondernemersklankbord tuinbouw biedt helpende hand

Onafhankelijk en deskundig advies dwingt respect af

Als ondernemer ga je er helemaal voor om je bedrijf optimaal te laten draaien. De energie en motivatie die daarvoor nodig is houd je op de been. Maar hoe moet je verder als je in financiële problemen komt of wanneer de dwang tot presteren de familieverhoudingen op scherp zetten. Alex Bruinen en de broers Dirk en Karel van Rijn praten er openhartig over hoe zij een nieuwe weg in sloegen.

TEKST: PIETERNEL BOUWMAN- VAN VELDEN        BEELD: HENK BOUWMAN

Alex Bruinen, een Westlandse jongen van 28 met twee rechterhanden, is geen tuinder meer. Hij werkt nu keihard als ZZPer om de tegenslagen van de afgelopen jaren te boven te komen. Zijn droom van een eigen chrysantenbedrijf is vervlogen als sneeuw voor de zon. Alhoewel, het kriebelt nog steeds. Hij heeft die spirit van een jonge Westlandse ondernemer. Desnoods tachtig uur per week werken voor je eigen tuin.

Moeilijke start

In augustus 2008 begon Alex voor zichzelf op 10.000 m2. Voor die tijd zat hij met ouders en broers in het familiebedrijf. Zijn nieuwe bedrijf was niet echt groot, maar wel overzichtelijk. Bij de start investeerde hij in belichting en een WKK-installatie om volledig mee te kunnen draaien met een kwaliteitsproduct. Vanaf het begin zat het niet mee met de prijzen voor zijn chrysanten. “Ik begon op het moment dat Lehman Brothers failliet ging. Achteraf het moeilijkste moment om een bedrijf te starten. Natuurlijk was ik in mijn berekeningen uitgegaan van minder goede prijzen, maar dat het zo slecht zou worden had ik niet voorzien”, vertelt hij.

Het eigen vermogen verdampte als sneeuw voor de zon. Hij moest dus een nieuwe lening aanvragen en kwam bij de afdeling ‘bijzonder beheer’ van zijn bank terecht. Ondanks de vele uren die hij samen met zijn vrouw maakte verscheen er geen licht aan de horizon. Gesprekken met handelaren gaven hem ook niet veel hoop dat de prijzen snel aan zouden trekken.

Trotse Tuinders Kalender

Trotse Tuinders Kalender #mnkl

Het begon twee weken geleden als een geintje op Twitter. John van Uffelen, alias @kwekpetervdplas, mopperde over een foto van hemzelf in KAS Magazine. Toevallig poseerde hij voor Onder Glas en ik stuurde een tweet: @pieternelvv Ik heb een mooie foto van John. Mooi genoeg voor een mannenkalender.


Dat heb ik geweten. Al snel werd door @dignavanzanten de hashtag #mnkl verzonnen en de tweets vlogen over en weer. Mannen die wel wilden poseren, vrouwen die wel in de jury wilden plaatsnemen. Veel vragen kwamen binnen welke criteria we zouden hanteren. Het kon dus niet lang duren of John, Digna en ik moesten in conclaaf. Dat gebeurde vanmiddag. We maakten de volgende afspraken:


Het organisatiecomité bestaat inmiddels  uit vijf personen, namelijk John van Uffelen(kwekerij Peter van der Plas), Digna van Zanten(Spirit Communicatie), Esther van Geest(D.C. van Geest), Pauline Verhagen(Prominent en Pieternel van Velden(Krabbels Tekst en Beeld); 
De kalender is geen kopie van de Knappe Koppen Kalender van Horticoop en zal er dus heel anders uit komen te zien. We vinden de Knappe Koppen Kalender zeer okay en we willen niet meeliften op dat succes noch kopiëren;

De kalender is geen flauw grapje, maar een serieus project. We noemen het project ‘De Trotse Tuinders Kalender'. Voorop staat de ondernemer die trots is op de producten die hij teelt;
Doel is om het positieve imago van de tuinbouwsector te versterken;
Er komt een mooie verdeling van producten, zes keer sierteelt en zes keer groente/fruit;
We zoeken naar sponsors die het project willen ondersteunen. Als bijvoorbeeld een rozenteler op de foto gaat, dan kan een rozenveredelaar die kalenderplaat sponsoren;
De kalender moet rond de Horti Fair klaar zijn;
Als het project succesvol is en we houden geld over, dan doneren we het aan een goed doel.
Deelnemers van het organisatiecomité doen dit op vrijwillige basis;
Goede suggesties zijn van harte welkom. Zet ze onder dit blog of benader ons rechtstreeks. We zijn in ieder geval via Twitter makkelijk te vinden.

P.s. De collage boven dit bericht is natuurlijk een grapje. We gaan samen een goed plan maken hoe de tuinders op de foto gaan. Mooie, strakke platen en goede vormgeving. Laat dat maar aan ons over.  

Voorspelling

Voorspelling 2011

Mijn goede voornemens voor dit jaar heb ik omgezet naar tuinbouwvoorspellingen. Op de laatste dag van het jaar heb ik ze op Twitter gezet. En inmiddels stromen de reacties binnen. Onvoorstelbaar hoeveel serieuze opmerkingen daar tussen zitten. Dat gaat een leuk jaar worden.

In januari wint @rjpbaan de Tuinbouwondernemersprijs en introduceert hij de onweerstaanbare Viagra-cress.

In februari valt het bestuur van de @NVAF voor de charmes van mevr. van Ardenne en doopt zich daarna om tot ‘vrienden van het PT’.

In maart veroorzaakt een positieve uitzending van Radar voor een run op NL groenten in de supermarkten.

Het voorjaarszonnetje zorgt in april voor ongekende violenverkoop bij de tuincentra. @kwekpetervdplas moet zelfs ‘nee’ verkopen.

In mei bundelen de gezamenlijke telersverenigingen hun krachten en herintroduceren het ‘Holland’-merk. GMO-gelden laten zij voor gezien.

In juni kronen de aardbeientelers onder leiding van @vriendAardbeien @JanRobben  tot de eerste zomerkoning van Nederland.

In juli organiseert @komkommerman de eerste George Cloony look-a-like verkiezing voor komkommertelers op het strand in Scheveningen.

In augustus doopt Fred van Heyningen Tijdens het varend corso de Rabobankboot officieel tot de ‘Tuinders Titanic’.

In september wordt het eerste nationale Tomatenfeest gehouden, onder bezielende leiding van @Joslooije, alias Mr. Tomato.

In oktober verrichten @dickveerman en @piggypower gezamenlijk de openingshandeling van de eerste boeren supermarkt, d.m.v. doorknippen roze lint.

In november wordt de HortFair onder leiding van de immer inspirerende @FPDechering een daverend succes.

In december heeft het overgrote deel van de tuinders besloten voortaan twitterend door het leven te gaan. 

LEDs

Koppert Cress stort zich op LED verlichting

Op de valreep van 2010 organiseerde www.foodlog.nl een excursie bij Koppert Cress, alwaar Rob Baan zijn nieuwe kas met LED-verlichting liet zien. “Duurzaamheid is mijn ding”, meent Rob. “LED = duurzaam.”

In de kassen van Koppert Cress duurt de langste teelt dertig dagen. In de winter, zo rond kerstmis, ligt de productiepiek. Juist in die periode is het daglicht onvoldoende om paarse cressen, zoals Chiso, op kleur te krijgen. Daarom doet Rob Baan al vier jaar lang proeven met LED-verlichting in verschillende kleurverhoudingen. LED’s zijn interessant, omdat ze naast licht veel minder warmte produceren dan de gebruikelijke SON-T verlichting. De warmte die in de kleine armaturen toch tot ontwikkeling komt, kan makkelijk terug worden gekoeld met water. Zo is dus een meerlagenteelt mogelijk zonder teveel warmteontwikkeling. Met de LED’s is het ook mogelijk geworden om alleen die kleuren toe te passen die de plantjes nodig hebben voor de groei. Ook daarin ligt een besparing.

De eerste proeven vonden plaats in een cel met meerdere lagen. Het klimaat bleek echter niet ideaal. Hoge luchtvochtigheid in combinatie met te weinig luchtcirculatie veroorzaakten schimmelziekten. Pas toen Baan de wanden van de cel verwijderde gingen de cressen naar zijn zin groeien.

Niet representatief

Sceptici vinden dat de cressen nu niet bepaald representatieve gewassen zijn om  te concluderen dat LED-belichting de toekomst heeft in de plantenteelt. Tomaat is bijvoorbeeld een moeilijk hoog opgaand gewas, dat vegetatieve en generatieve groei heeft (bladgroei en vruchtvorming). In dat gewas verloopt het onderzoek minder snel dan gehoopt. Daarom zou dus de hoop op de perfecte vorm van belichting voor een deel zijn omgeslagen in terughoudendheid. Baan is het niet erg eens met die houding. Hij verwijt de wetenschappers dat zij hun onderzoek met LED-verlichting nu juist bij het moeilijkste gewas zijn gestart. Waarom niet andersom?

Marktvraag

De afdeling met LED-verlichting is nu 2.300 m2 groot. Baan doet er nu vooral ervaring op. Naast kunstlicht krijgen de cressen overdag gewoon daglicht op hun blaadjes. Een volgende stap is de meerlagenteelt. Baan weet inmiddels dat het kan, maar eventuele uitbreiding hangt ook samen met marktvraag.

In zijn quest voor duurzaamheid heeft hij meer pijlen op zijn boog. Het volgende project is de aanleg van zonnepanelen op de nieuwe bedrijfsruimte.

Orchidee

Thomas Maarssen, Orchideeënhoeve Luttelgeest:

‘We moeten steeds vernieuwen om interessant te blijven’

Een commerciële kwekerij en een recreatieve onderneming naast elkaar. Gaat dat niet ten koste van elkaar of is het juist een uitdaging? Thomas Maarssen vindt het een goede combi, mits kwaliteit hoog blijft en er steeds weer vernieuwing plaats vindt. 160.000 bezoekers op jaarbasis binnenhalen lukt alleen als je ook echt iets te bieden hebt.

Als Thomas Maarssen de Maleisische tuin door loopt neemt hij de minst gemakkelijke route over het rots pad naar beneden, via de houten hangbrug naar de overkant. Om hem heen zwemmen de koi-karpers, die happend bedelen om wat voer. “Dit is de meest populaire route”, weet hij. Orchideeën hangen om hen heen, vastgegroeid op bemoste stammen. “Ik hou niet van die stokjes, die bloemtakken moeten hun natuurlijke vorm volgen.” Deze tropische tuin ziet er uit als een stukje natuur, dat toch heel kunstmatig is aangelegd door een kundig arrangeur.

Trekpleister

Samen met broer Jeroen en zus Anita bestiert Thomas de Orchideeënhoeve, waar zijn vader in de jaren zeventig begon met de teelt van cybidiums. Toen streek de van oorsprong Aalsmeerse familie neer in het nieuwe land. Vandaag de dag is het bedrijf 25.000 m2 groot, waarvan 15.000 m2 productie en 10.000 m2 recreatie. Thomas is de man van teelt en PR, Jeroen doet het restaurant en de boekhouding, Anita beheert de binderij en is huisstylist.

Honingtomaten

Honingtomaten zijn vooral ....erg lekker

“Wauw!” riep Jos Looije toen hij op een dag de kleine Piccolo proefde. Die tomaten wil ik telen. Aldus geschiedde.

Zware sneeuwval onderweg, maar in de kassen van Looije tomaten is het voorjaar. Daar hangen nu rijpe tomaten onder assimilatiebelichting. Een groter contrast is haast niet mogelijk. Komen de lekkerste tomaten uit Zuid-Europa, zoals vaak wordt beweerd? Dat is bijna een gênante vraag in een week dat Honingtomaten de publieksprijs won in de Smaak van Nederland. Zomaar, midden in de winter. En dan nog de lekkerste tomaten telen. Hoe kan dat eigenlijk?

Copyright

Stinkende zaakjes

Het is hier al drie weken niet pluis in huis. Het stinkt. En niet zo’n klein beetje. Het begon met een vervelend pedant luchtje, waarbij je al snel denkt dat de kat ergens een dode muis heeft verstopt. Maar het werd erger en zwol in mijn beleving aan tot de proporties van een dood nijlpaard. In een gezamenlijk project van alle gezinsleden kwamen wij tot de conclusie dat de locatie kamer, keuken moest zijn. Dus alles ging op z’n kop. Onder de bank, in de kastjes, in de bloempotten, ja, zelfs de plint van de keuken ging er af. Niets te vinden. Geen enkele aanwijzing. Ik was dus aardig chagrijnig. Al een tijdje.

Paprika

Tas-toe zit in de finale van de Smaak van Nederland 2010. Een gesprek met de finalisten.

Marieke Tas en Ad van der Kleij:

‘Paprika’s zijn uitstekend geschikt voor nieuwe toepassingen’

Niet voor de bulk gaan, maar specialiseren is de missie van Marieke tas en Ad van der Kleij. Zij behoren tot de groep telers die bewust kiest voor differentiatie in producten en een band opbouwen met afnemers en consumenten. Het nieuwe merk Tas-Toe is zojuist geboren.

Verhuizen van het westen des lands naar het oosten is geen voor de hand liggende stap. Marieke Tas en haar man Ad van der Kleij dachten daar anders over. In 2004 zochten zij een betaalbare kavel en reisden het hele land af. Zeeland trok hen niet aan, maar in Bemmel voelde het beter. ‘We hebben lang gezocht naar een geschikte locatie en de mensen hier zijn vriendelijk en open. Dat spreekt ons aan.’ Dus bouwden zij hun bedrijf van 3,4 ha. Niet klein, maar ook niet supergroot. Samen met andere glastuinbouwbedrijven vormen ze tuinbouwcluster Bergerden, waar wordt samengewerkt op gebied van energie en water.

Rabobank

‘Producenten moeten harde afspraken maken met elkaar’

Rabobank Nederland heeft als geen ander inzicht in de werkelijke bedrijfsresultaten op de glastuinbouwbedrijven. De bank is bezorgd over het stagneren van een structurele verbetering van afzet. Dick Oosthoek, afdelingsdirecteur Akker- en Tuinbouw bij deze bank, roept de sector op meer afspraken te maken in franchise-verband, in plaats van elkaar te beconcurreren op schaalgrootte. Groot en klein kunnen zo in goede harmonie naast elkaar bestaan.

Consolidatie. Dat is de periode waarin de glastuinbouw nu verkeert. Na jaren van opportunistische schaalvergroting kan het niet anders dat de sector een nieuw evenwicht moet vinden.

De Rabobank, die jarenlang schaalvergroting financierde, heeft duidelijk laten merken dat bedrijven hun eigen vermogenspositie moeten opkrikken naar 25% voordat er weer sprake kan zijn van gezond investeren. Dat kan nog een paar jaar duren na de moeizame prijsvorming van voorgaande jaren en vervolgens het interen op het eigen vermogen.

De bank sprak in haar jongste glasgroentenvisie ‘Beter met minder’ over franchise als mogelijk hulpmiddel om de tuinbouw weer versterking te bieden. Maar wat betekent dat nu precies?

Dick Oosthoek ontvouwt zijn gedachten over franchise. Dat doet hij in een vestiging van Hornbach, een beursgenoteerd familiebedrijf, waar bijvoorbeeld bollenkwekers aan een vorm van schapbeheer van de droogverkoop van hun bollen doen en diverse sierteeltproducten hun eindbestemming vinden.

Giftmeter

Giftig op Radar

Aan wie bewijst Radar een dienst door onjuiste en eenzijdige informatie in de ether te slingeren? Moeten tuinders nu ageren of hun mond houden?

Geachte redactie van Radar,

Oei, wat heb ik me geërgerd aan uw uitzending op maandag 1 november j.l.. Daarin liet u uitgebreid de mensen achter de site www.weetwatjeeet.nl , namelijk Milieudefensie, Natuur&Milieu en Foodwatch aan het woord, over hun ‘spectaculaire’ constatering dat de afname van gif op groenten en fruit stagneert. Het aantal wetsoverschrijdingen zou zijn toegenomen en in sommige gevallen zou er zelfs gevaar zijn voor jonge kinderen. Dat alles gebaseerd op de cijfers die de nVWA (nieuwe Voedsel en Waren Autoriteit) jaarlijks naar buiten brengt en zelf niet als alarmerend bestempelde.

Toetsen

Kennelijk vond u het niet nodig om de inhoud van het bericht van uw tipgever te toetsen op juistheid, zoals een goede redactie betaamt. In plaats daarvan benaderde u C1000, die dit jaar het minst goed scoorde op de gifmeter. Dat deze organisatie bedankte voor de eer om in uw programma aanwezig te zijn is eigenlijk wel begrijpelijk. Maar dat u vervolgens weigerde om brancheorganisatie CBL (Centraal Bureau Levensmiddelenhandel) aan het woord te laten valt me vies tegen. Daardoor ontstond een potje slechte journalistiek van hoor zonder wederhoor.

Ageren of mond houden? LTO koos ervoor om het onderwerp ter sprake te brengen in het ronde tafelgesprek met kamerleden, wat natuurlijk heel nuttig is maar weinig geruststellende informatie naar consumenten oplevert. Consumenten, die na het zien van uw programma toch wel enigszins in vertwijfeling achter bleven. Zo bleek ook wel uit de straatinterviews die het item moesten sieren. Ik vraag me dus af wie met deze informatie gediend is.

Uitdaging

Hierbij daag ik u uit uw huiswerk opnieuw te maken. Laat deskundigen op gebied van gewasbescherming aan het woord om eens uit te leggen hoe gevaarlijk de resten werkelijk zijn die op groenten en fruit kunnen voorkomen. Verdiep u in de teeltwijzen van al die producten van verschillende herkomst die u in één adem noemt en breng het werkelijke verhaal in het belang van uw kijkers. Ik durf te wedden dat u geen tegenwerking zal ontmoeten, want al die mensen die dagelijks bezig zijn met groenten en fruit hebben niets te verbergen. Alhoewel, ze zijn inmiddels wel op hun hoede door uw handelen.

Pakt u dat op, dan verdient u misschien uw reputatie terug als kritische kijker op consumentenzaken, want wat mij betreft bent u flink door de fruitmand gezakt.

Lees ook ‘Giftig over gif’

En de uitvoerig onderbouwde analyse ‘Weet wat je eet goochelt met getallen en manipuleert conclusies’

Weblog op Groenten&fruitActueel

Wespen

Woedende wespen

In mijn tuin staat een oude, houten regenton zonder bodem. Daar gooi ik altijd plantenresten in en wat stro met kippenmest. Na verloop van tijd heb ik dan een hoopje compost. Het is niet veel, maar best mooi spul. Ik ben er altijd een beetje verwonderd over, zeker als ik de boel los maak en de compost lekker ruikt.

Vorige week gooide ik nog een bloempot leeg met verlepte geraniums. Zo, achteloos. Huppekee. Maar voor ik er erg in had ik een steek te pakken van een woeste wesp, omdat ik onwetend zijn territorium betrad. Au! Snel naar binnen om mijn duim te verzorgen. Deze keer was de steek zo pittig dat ik een tijd lang met een coldpack heb rondgelopen.

Bij mij werkt pijn als een rode lap op een stier. Die wesp woest, ik ook woest. Er bleek een heel volk rond te zwermen en wel twee meter naast mijn schuifpui. Ik naar de schuur, alwaar een potje staat met een zeer effectief antiwespen goedje. Een theelepeltje poeder voor de ingang en afwachten maar.

Dat wachten duurde best lang. Gisterenmiddag ging ik weer eens op inspectie. Na het schudden van de ton was er toch weinig leven meer te bespeuren. Tijd voor mijn zoete wraak.

De ton leegscheppen dus. Laagje voor laagje moest alle compost er uit. En uiteindelijk zat zo’n halve meter diep een nest van zo’n vijftien centimeter doorsnee. Af en toe vloog er nog een suffe wesp uit, maar snelheid zat er niet meer in. Met een schep heb ik het nest uit de ton gehaald om het eens rustig te bestuderen. Het was eigenlijk meer een flat dan een nest, met drie verdiepingen. Kunstig aan elkaar gekauwd met heuse pilaren. Werkelijk een hoogstandje. Jammer alleen dat de bewoners van die aso’s zijn.

Ik heb wat foto’s gemaakt van het exterieur en interieur, die zo op Funda kunnen. Helaas is de woning niet te huur of te koop. Met een fikse zwaai heb ik het nest in de sloot gegooid. Ziezo. Ik heb geen zin in krakers, die volgend jaar een leegstaand nest in gebruik nemen.

Cactus

Edwin Ubink tevreden over automatisering intern transport

‘Dit transportsysteem past echt bij onze manier van werken’

Geen treksysteem of lier is nodig om de roltafels bij cactus- en succulententeler Ubink automatisch te verplaatsen. Twee kleine shuttles en een automatische middenwagen doen al het werk. Deze nieuwe ontwikkeling levert een transportsysteem op dat weinig gevoelig is voor storingen.

Volop bouwactiviteiten op het bedrijf van Gert, John en Edwin Ubink in Kudelstaart. Het tot 50.000 m2 uitgegroeide cactus- en succulentenbedrijf is in revisie. Naast de bestaande kassen bouwden de broers vorig jaar een cabriolet-kas met foliedek (Prins), om zoveel mogelijk ultraviolet toe te laten in de succulenten. Dat brengt ze goed op kleur. Het totale assortiment van Ubink is breed. Van 300 verschillende soorten hebben ze minstens één hele tafel en er zijn er nog veel meer. “Wij proberen onze klanten ‘one-stop-shopping’ aan te bieden”, vertelt Edwin Ubink.

Tot voor kort werden alle roltafels op de kwekerij grotendeels met de hand verplaatst. Het bedrijf heeft bewust vrij brede paden. “We willen vrij frequent alle partijen beoordelen op eventuele aantastingen of beoordelen hoe snel de groei verloopt”, legt de teler uit. Hoewel de bezetting prioriteit heeft, wil hij er toch erg makkelijk bij kunnen. Inmiddels is er een geautomatiseerd transportsysteem van Logiqs Agro International geïnstalleerd dat past bij de wensen van de familie Ubink. Gert-Jan van Staalduinen en Dennis van Dijk van deze installateur leggen de uitgangspunten en de uitvoering uit.

Regenboog

Een regenboog bij zonsondergang

Die had ik nog nooit gezien. Wat kan Nederland toch mooi zijn, bedacht ik gisterenavond onderweg met ons bootje naar Leids Ontzet.

Druiven

Hoe de druif verdween uit het Westland

Met grote zekerheid kan ik zeggen dat iedere Westlander gruwt van de smaak van buitenlandse druiven. Dat staat gelijk aan verraad, want het Westland is groot geworden door de druiventeelt onder glas. De ondergang van de druiventeelt is het meest tekende voorbeeld van een bijna verloren ambacht dat moest wijken voor grootschaligheid.

“Niet rennen door de druivenkas”, riep mijn vader altijd, “want dan krijg ik stof op mijn druiven. Niet met je vingers aan de trossen zitten, want dan gaat de dauw er af.” Die regels kreeg ik als kleuter ingeprent voordat ik het heilige der heilige mocht betreden en daar hield ik me natuurlijk aan. Op ons bedrijf stonden naast wat kassen en open land ook twee druivenkassen. Eén met Frankenthaler, één met Alicante. Van die driehoekige bouwsels, waar druiven schuin omhoog worden geleid. De inhoud was een kostbaar bezit, want druiven zijn eigenlijk vanaf het begin van het ontstaan van de Westlandse tuinbouw een delicatesse geweest, die veel geld op bracht.