Trotse Tuinders

Een snelle auto tussen de gerbera's

Vorige begon het feest. Via Twitter vroegen de @TrotseTuinders een Aston Martin, die snel werd gevonden. Nog wel in het Westland. Via Twitter vroegen ze ook om een visagiste. In no time was daar @SandraVisagie, die wel raad weet met tuinders. Ze woont er tussen. Dat was de aftrap voor fotografie van de Trotse Tuinders Kalender 2012. De eerste plaat werd tussen de gerbera's geschoten. En leuk dat het was. Inmiddels is tuinder 4 op de foto gegaan en volgen de komende weken nog fotoshoots met spektakel en plezier.
Iemand nog twijfel over de kracht van Twitter?

Aubergine

Johan Groenewegen en Ad Berends over Dutch Specials

‘De passie voor het vak straalt er van af’

Een presentatie van Dutch Specials is eigenlijk onweerstaanbaar mooi, weten de telers van deze producten. Consumenten vallen er onmiddellijk voor. Toch blijft de afzet moeilijk en weet de consument deze speciale groenten vaak niet te vinden. Daarom hebben de telers hun krachten gebundeld en helpt het GroentenFruit Bureau mee aan pilots bij groentespeciaalzaken.

Nog niet zo heel lang geleden vielen telers met aparte groenten binnen de categorie ‘kleine gewassen’ en werden ze in promotionele activiteiten soms overschaduwd door grote gewassen. Sinds 2009 is daar verandering in gekomen en dragen hun producten de naam ‘Dutch Specials’, naar een idee van het GroentenFruit Bureau. Sinds twee jaar treedt de groep telers gezamenlijk op om hun bonte verzameling producten, die het Nederlandse assortiment zo veel kleur geven, te promoten en af te zetten. Ad Berends, creatief director van het bureau zet zich in voor deze productgroep, samen met coördinator Brenda Kouwenhoven. Aubergineteler Johan Groenewegen vertegenwoordigt auberginespecialties van zijn vereniging Puple Pride binnen het collectief.

Onderscheiden

Hoewel Johan Groenewegen en zijn broers Frank en Ben voornamelijk gewone aubergines telen heeft Purple Pride wel degelijk specialties binnen het assortiment. Collega-teler Pleun van Duijn heeft ze op zijn bedrijf, maar Groenewegen doet voornamelijk de promotie.

“Ik heb altijd al de neiging gehad om me te onderscheiden”, vertelt Groenewegen. “We hebben in overleg met veredelaars ook mooie producten binnen ons assortiment kunnen halen.”

Hij toont groene, witte en grafitti vruchten, de ronde purpura, de konasu, Japanse, Turkse en mini-varianten. “Het lijkt of er geen verschil is, behalve kleur en vorm, maar die is er wel degelijk. Er is verschil in smaak en toepassingsmogelijkheid”, legt hij uit. Binnen de vereniging is de oppervlakte specialties 3.200 m2. Dat is niet eens 1% van het totaal. Toch geven ze juist schwung aan het assortiment. “Met deze producten kunnen we ons onderscheiden, ze geven toegevoegde waarde aan onze telersvereniging en we kunnen er andere markten mee bedienen”, meent de teler.

Vraag creëren

Ervaring leert dat het niet lukt de bijzondere aubergines zo maar aan te bieden. Het overgrote deel van de consumenten kent ze niet, dus zijn ze niet interessant voor de handel. Daarom heeft Groenewegen zijn tactiek omgegooid en probeert hij eerst vraag te creëren. Aangezien de gewone aubergine al geen standaard product is lijkt hem dit op het lijf geschreven. “Ik merk dat alle telers die met specialties bezig zijn dit doen omdat zij het gewoon leuk vinden. Centraal staat de vraag hoe je de producten bij de eindklant krijgt. Er bestaat geen fijnmazig distributiesysteem.”

Gezamenlijke presentatie

“Als je alle speciale producten bij elkaar legt in een mooie presentatie, dan is de aanblik eigenlijk onweerstaanbaar”, vindt Ad Berends, die zijn enthousiasme niet onder stoelen of banken steekt. Leg je ze tussen het volledige groenteassortiment, dan vallen ze niet op. Daarom is het eigenlijk vanzelfsprekend dat de telers van specialties samen moeten werken.

Een belangrijk moment was de eerste presentatie van Dutch Specials op de internationale groente- en fruithandelsvakbeurs Fruit Logistica in Berlijn 2010. Daar gaven de inmiddels 21 teelbedrijven hun eerste gezamenlijke presentatie en waren de ondernemers ook zelf aanwezig. Waar de één met groot gemak zijn producten aanprees bij het publiek, was de ander nog te introvert om zich op promotie te storten. Berends vindt het belangrijk dat de telers zelf hun verhaal vertellen. “Telers laten het soms niet zo makkelijk zien, maar die passie voor het vak zit er gewoon in. Dat moet niet een buitenstaander proberen te verwoorden. Nee, dat moeten ze zelf doen. Puur, zoals ze zijn”, vindt hij. “Alleen dan werkt het.”

Eindbeslissing bij telers

Tot zijn genoegen zag Berends de stemming onder telers omslaan. Als voorbeeld noemt hij roodlofteelster Marjo Engelen, die niet gewend was om op beurzen op te treden. Na korte tijd had ze de slag te pakken en prees niet alleen haar product aan, maar ook die van de buurman.

In anderhalf jaar tijd is de groep telers achter naar elkaar toe gegroeid. Zij delen hun kennis en ervaring, want mannen als Ton Janssen (Tasty Tom) en Rob Baan (Koppert Cress) hebben natuurlijk enorm veel ervaring met consumentenvoorlichting, die zij weer graag met anderen delen. Alles om gezamenlijk op een hoger plan te komen. GroentenFruit Bureau ondersteunt de gezamenlijke optredens en faciliteert bij verkoopgesprekken, maar uiteindelijk nemen de ondernemers de eindbeslissing.

Eigen productlijn

Inmiddels is er een verpakkingslijn ontwikkeld met zwarte kartonnen dozen, waarin de bontgekleurde specials een eenheid vormen. Met deze productlijn willen de betrokkenen dertien gerenommeerde groentespeciaalzaken gaan beleveren en wel zo dat de presentatie onweerstaanbaar is.

Er komen eerst pilots in twee groentewinkels, waarvan Landwaart in Maartensdijk er één is. Hetzelfde geldt voor de (horeca)groothandel, zodat ook koks de beschikking krijgen over de specialties. Als dit lukt, gaat een lang gekoesterde wens in vervulling. Telers krijgen namelijk zo vaak positieve reacties van consumenten, maar tegelijkertijd ook teleurgestelde opmerkingen dat die producten nergens te vinden zijn. Daar moet zo snel mogelijk een eind aan komen. Koks weten vaak moeiteloos courgette-fleur op te sporen, maar enthousiaste hobbykoks en consumenten kunnen vaak niet aan de ingrediënten komen voor aparte gerechten.

Elkaar versterken

Groenewegen voelt zich goed tussen de telers van specialties. “Wat mij zo aanspreekt is dat we als telers onafhankelijk van afzetorganisaties opereren en dat is uniek in Nederland. We versterken elkaar enorm, ondanks het feit dat we geen verkooporganisatie zijn. Eén ding weten wij zeker: er is een markt voor specials.”

Onder Glas, september 2011

Kleine gewassen

René Koning teelt uniek bolgewas onder glas

Gewilde poederkwast laat zich moeilijk sturen

René Koning valt altijd op met zijn grote oranje Scadoxus bloemen. Op de veiling, waar de eerste bloemen voor goede prijzen weg gaan, of tijdens een open dag, waarbij het dringen is op het middenpad. Poederkwasten gooien hoge ogen als het om sierwaarde gaat. Dat het een bijzonder moeilijk te telen gewas is, moet hij op de koop toenemen.

Slechts de helft van de kas van René Koning is beplant met Scadoxus. Het liefst zou hij de kas vol zetten met deze poederkwasten en Zantedeschia aethiopica, de grote witte aronskelk. Problemen met onder andere bollenmijt dwingen hem de hoofdteelten af te wisselen met leeuwenbekken, violieren en hortensia. De teler houdt namelijk van bijzondere en uitdagende gewassen en die zijn toevallig ook gevoelig voor mijten. Zo heeft hij veel geëxperimenteerd met Zantedeschia en daar destijds de freesia’s van zijn vader mee vervangen.

Selecteren

Zeven jaar geleden stuitte hij op een grote partij Scadoxus bij een teler die ermee stopte. Het was een partij die bestond uit driehonderd selecties. Sindsdien is hij aan het experimenteren met het spreiden van de bloei en het selecteren en veredelen van de beste exemplaren.

Het sierteeltbedrijf in Hoogwoud is in totaal 3,5 ha groot. Daarvan is 1,5 ha kas en de rest buitenteelt. Koning huurt nog 2,5 ha bij. Hij is vooral groot in de teelt van Zantedeschia, planten die voornamelijk buiten staan. Een deel van het jaar teelt hij ze ook onder glas, om daarmee de grote witte bloemen wat langer door te telen dan buiten mogelijk is.

Crisis

Iedereen is de weg kwijt

Hoeveel tuinders zouden morgen de handdoek in de ring gooien als zij schuldenvrij hun bedrijf af zouden mogen lopen? Ik vermoed dat het percentage wel eens ongekend hoog is. Warme sanering kan de sector een duw in de goede richting geven, maar waar zijn de mensen die daartoe het initiatief durven nemen?

Wanneer is het dieptepunt van de tuinbouwcrisis bereikt? Al lange tijd schrijf ik over de penibele situatie in de glastuinbouw, waarbij eigenlijk alle aspecten al eens aan bod zijn geweest. Het is niet zo moeilijk om de oorzaken aan te wijzen. De mensen die ik spreek schudden ze zo uit de mouw. Nu de EHEC-crisis daar nog eens overheen komt zou je denken dat de bodem van de put is bereikt en dat ingrijpen onvermijdelijk is. Vreemd genoeg gebeurt dat (nog) niet. In plaats daarvan is er complete chaos ontstaan en is iedereen de weg kwijt. Althans, zo komt het op mij over.

Warme sanering

De sector is niet in staat om een nieuwe weg in te slaan, want zelfs in deze diepe crisis ontstaan geen nieuwe verbanden met sterke leiders. Ook de financiers van al dat glas hebben een morele verplichting om hun klanten aan de gang te houden. Daarbij hebben ze te lang geaarzeld om hun verantwoordelijkheid te nemen. Zachte heelmeesters, stinkende wonden. Wie moet dan het initiatief nemen? Wellicht kan de overheid een duwtje in de goede richting geven. Een middel daarvoor is warme sanering, waarbij tuinders de gelegenheid krijgen de sleutel van hun bedrijf in te leveren in ruil voor kwijtschelding van schulden. Leeg liggend glas zou dan ook rigoureus moeten worden gesloopt.

Sterke punten

Warme sanering is al vaker gesuggereerd, maar tot op heden niet in concrete voorstellen omgezet. Al snel nemen de bezwaren tegen zo’n maatregel de overhand en maken een objectieve discussie bij voorbaat onmogelijk. Zo menen velen dat de glastuinbouw zich naar buitenlandse teeltgebieden zal verplaatsen. Bovendien komt voor iedere gesloopte hectare weer nieuw glas terug. Maar is dat echt zo? En wordt de Nederlandse voedingstuinbouw daar nu slechter van? Zou het niet veel beter zijn om juist de sterke punten van de tuinbouw te verbeteren? Je hoeft toch niet de meeste tomaten te telen, maar wel de beste, de lekkerste en de schoonste?

Bekaaid

Graag breek ik een lans voor ondernemers die hun leven lang hard hebben gewerkt en waarvan het pensioen bestaat uit de opbrengst van de verkoop van hun bedrijf. Zij hebben de afgelopen jaren hun vermogen als sneeuw voor de zon zien verdwijnen. Het is niet meer dan fatsoenlijk dat zij een kans krijgen om zich uit een moeilijke positie te bevrijden. De tuinbouw babyboomers komen er zeer bekaaid af ten opzichte van hun leeftijdgenoten die ik altijd terug zie een spotje van een bekende verzekeraar. 

Of dat allemaal met overheidsgeld moet worden bekostigd? Dat is maar de vraag. Er zijn tenslotte ook partijen die goed hebben verdiend aan de booming sale-en-lease-back constructies. Wellicht voelen zij zich geroepen om mede de kar te trekken.

Opinie in weekblad Groenten&Fruit Actueel, 5 juli 2011

Knolbegonia

Frans Kolken over afzet:

‘Gun een ander ook een goed belegde boterham’

Dat knolbegionabedrijf Kolken stevig geaard is en weinig hinder ondervindt van de crisis in de land- en tuinbouw is geen toeval. Zorgvuldig aftasten van de markt en produceren wat de klant wenst is een jarenlange strategie. Heel veel knollen telen is geen kunst. Verkopen wel. 

Handelen zit hem in het bloed. Telen wat minder, maar daar is de rest van de familie beter in geeft hij toe. Frans Kolken heeft net als zijn vader gevoel voor de markt en stopt al zijn energie in onderhouden van contacten, peilen van vraag en het uitstippelen van een goede verkoopstrategie. Produceren vindt hij namelijk minder moeilijk dan verkopen.

Terwijl snijbloemen- en bollentelers gebukt gaan onder de gevolgen van de kredietcrisis gaat het de familie Kolken naar verhouding goed. Frans heeft inmiddels zoveel vertrouwen bij handelspartijen en ingangen bij kopers dat hij geen zorgen heeft. Daar zit een filosofie achter.

Komkommer

Bleker drinkt komkommersmoothie KomOp!

Staatssecretaris Bleker nam vanmorgen op het Plein in Den Haag het eerste slokje van de komkommersmoothie KomOp!, die hem werd aangeboden door komkommerteler Ruud Zwinkels uit Kwintsheul. De smoothie is gemaakt van komkommers die door de vraaguitval onverkoopbaar zijn geworden. Dat was de start van een tour door Nederland, waar Amsterdam, Rotterdam en Venlo werden aangedaan.

KomOp! is verzonnen door Wouter de Heij van Top bv uit Wageningen, die in een spontane opwelling iets wilde doen voor de komkommertelers die zo zwaar zijn getroffen door de EHEC-crisis. Veel vrijwilligers hielpen hem de afgelopen week bij de realisatie. Het idee achter KomOp! is tuinders aan te zetten tot productinnovatie in vers. Gezien de slechte marges die zij behalen op hun producten kunnen nieuwe concepten in verwerkt vers een mogelijkheid zijn tot verbetering van hun rendementen. De smoothie is slechts een voorbeeld; er kan zoveel meer. 

Groenten en Fruit Actueel

EHEC

Storten of leveren

De interventieregeling, die tot eind juni 2011 een bodem in de markt legt geeft tuinders een middel in handen om marktherstel te bespoedigen. Maar wat doe je als tomatenteler? Storten of leveren?

Terwijl de markt voor komkommers en paprika’s op weg is naar herstel blijven de tomatentelers zuchten onder de gevolgen van het EHEC-drama. Consumenten krijgen oude, spotgoedkoop ingekochte voorraden voorgeschoteld en verse tomaten gaan de container in. Althans, bij een aantal bedrijven. Anderen durven niet en blijven leveren. Zoals altijd zijn de telers verdeeld en de handel zaait verdeeldheid.

Psychische druk

Wat doe je als tuinder op het moment dat de handel net zoveel biedt voor een kilo tomaten als je volgens de interventieregeling kan beuren? Het lijkt zo logisch: storten om de markt op te schonen. Maar nee, zo eenvoudig ligt het niet. Het ligt erg zwaar op de maag om mooi en gezond voedsel te storten. En als je dan door een handelshuis wordt gebeld neemt de psychische druk toe. Zou die interventieregeling nu echt wel worden uitgekeerd? En kan ik mijn vaste afnemer weigeren zonder gevolgen voor de toekomst. Of: liever vandaag wat cash geld dan een uitkering die pas ergens in het najaar los komt. Niet iedereen kan die druk weerstaan.

Wig

De EHEC-crisis heeft nog meer dan in het verleden een wig gedreven tussen ondernemers. De sfeer is grimmig, want de één stort en de ander levert. Dat is niet goed voor de sector, die toch al oneindig verdeeld is. Juist nu komt het er op aan dat tuinders leren wat onderhandelen is. Met z’n allen zijn ze gebaat bij een betere prijs voor hun producten, want ook een kiloprijs van 33 cent is natuurlijk te weinig. Meer dan ooit is het nodig om wat schaarste te creëren, zodat volgende week weer een goede prijs wordt geboden en de prijs niet op een te laag niveau blijft stuiteren. Dat is eigenlijk de enige manier om de interventieregeling zo effectief mogelijk toe te passen.

GFActueel, 17 juni 2011

Eendjes

Hoe gaat het met de eendjes? 

Reünie

Reünie Eben Haëzer School Monster

Anders dan de rest. Niet van het dorp. Zij van ‘over het bruggetje bij de geitenwei’ met die rode kat die zoveel vis at. Beetje eenling. Nogal artistiek. Altijd bezig met tekenen.

Dat ik rood haar had, sproeten, foute bril, scheve tanden, niet snel was met gym en een beetje te dik –al die dingen die me destijds onzeker en verlegen maakten- was iedereen vergeten. “Stomme bril? Welnee, die was hartstikke hip. En bij jou thuis was het zo leuk en gezellig. Ja, behalve die keer dat je moeder rode bietensalade maakte op je verjaardag. Dat was wat minder. Dat vonden wij maar vreemd en vies.”

Allemaal zijn we dit jaar vijftig geworden met gezinnen en opgroeiende kinderen die aanmerkelijk meer kansen krijgen dan wij. Wij keken gisteren met volwassen ogen terug op die pittig christelijke lagere schooltijd. Zo’n compleet ander beeld dan in mijn hersens is opgeslagen. Schoolfoto’s en poëzie-albums kwamen tevoorschijn, versjes werden hardop voorgelezen. Opvallend waren de goede herinneringen aan de dingen die we destijds maar suf en vervelend vonden, zoals twee uur lang breien bij juf ‘Muis’ of met z’n allen in de bus naar Den Haag om te leren zwemmen in dat koude en enge Regentessenbad.

Gemeenschappelijke deler was toch wel de tijd van wederopbouw. Onze ouders hadden het niet breed en sommige gezinnen waren wel erg omvangrijk. Als kinderen hadden we gewoon te gehoorzamen. Velen kwamen uit middenstandsgezinnen en moesten eigenlijk als vanzelfsprekend thuis veel bijspringen. Met z’n allen waren we jaloers op het meisje dat altijd mooie jurkjes droeg. Studeren? Dat was voor een enkeling weggelegd. Hoewel veel kinderen met gemak HAVO of VWO hadden kunnen halen kozen hun ouders voor de MAVO, die op veilige afstand van de kerktoren stond. Voor de HAVO moest je naar het boze, gevaarlijke Den Haag fietsen.

Opvallend veel klasgenoten wonen nog in Monster, slechts een enkeling vloog uit. Het is dus niet vreemd dat ik na die tijd niemand meer terug heb gezien. Ik ging naar de middelbare school in ’s-Gravenzande. Het was dus best een openbaring om gisteren het overgrote deel van mijn klas direct te herkennen. Tot in de details. Een trekje van een mond, een schaterlach en vooral hun stemmen.  

Trotse Tuinders

-------------------------------------------------------  Start persbericht   -------------------------------------------------

          Aanmelding Trotse Tuinders Kalender van start

Maandag mei 2011

Vanaf deze week heeft de Trotse Tuinders Kalender een eigen site. Op www.trotsetuinders.nl kan iedereen een tuinder nomineren die de titel Trotse Tuinder mag dragen. Een deskundige jury zal uit de foto’s en motivaties twaalf tuinders uit heel Nederland kiezen die samen met hun producten model staan voor de eerste Trotse Tuinders Kalender die eind dit jaar uit komt.

De Trotse Tuinders Kalender is een luxe kalender, uitgevoerd op A2 formaat (42 x 59,4 cm), met een oplage van 1.000 tot 2.500 exemplaren (dit kan uitgroeien). Het is een collectors item dat wordt verspreid onder sponsors en andere doelgroepen. Op de foto’s staan ondernemers die een voorbeeld zijn voor de tuinbouw, telers van groente, fruit of sierteeltproducten, in een evenwichtige verhouding.

Initiatiefnemers van de Trotse Tuinders Kalender 2012 zijn Esther van Geest (accountmanager bij D.C. van Geest) John van Uffelen (verkoper Peter van der Plas), Pieternel van Velden (tekstschrijver en journalist),  Pauline Verhagen (telersvereniging Prominent) en Digna van Zanten (zelfstandig communicatieadviseur).

Het idee voor een kalender ontstond op Twitter. Inmiddels heeft het twitteraccount @TrotseTuinders meer 350 volgers en ondersteunen veel sponsors dit initiatief. Tuinders zijn namelijk al jaren trots op hun bedrijf, hun noeste arbeid en hun producten. De tijd is rijp, zo vinden de initiatiefnemers, om dit te bevestigen met een Pirelli-waardige kalender. “Tuinders van nu zijn namelijk geen anonieme telers die zich verschuilen achter hun producten, maar zij vertonen hun gezicht op consumentenbeurzen, websites en verpakkingen van hun producten. Met de Trotse Tuinders Kalender willen wij een bijdrage leveren aan de opbouw van een positief imago en tuinders uitdagen om een dialoog aan te gaan met afnemers en consumenten.”

Kent u een tuinder die in uw ogen kalender waardig is, meld hem of haar aan op de site. Wilt u dit initiatief als sponsor ondersteunen, neem dan contact op met het secretariaat. Uw respons bepaalt het succes van de Trotse Tuinders.

Meer informatie over de Trots Tuinders Kalender volgt uiteraard via diverse (social) media en op www.trotsetuinders.nl. Suggesties zijn van harte welkom. Wij zijn ook te vinden op Twitter: @TrotseTuinders @s_ter @Kwekpetervdplas @pieternelvv @promtomatoes of @DignavanZanten.

-------------------------------------------------------  Einde persbericht   -------------------------------------------------

Aardbeien

Violinde lust alleen aardbeien met slagroom

In de schuur voor de kas komt me de geur van rijpe aardbeien al tegemoet. Aardbeien, rijen dik, hangen te wachten tot vaardige handen ze één voor één plukken. “Kijk, zo eentje met een scheurtje van boven is het zoetst”, vertelt een aardige dame die aan het oogsten is. Ze plukt een hele grote die ze me toe stopt. Wow, die smaakt heerlijk. Helemaal geen slagroom nodig.

Op mijn reis door Noord-Holland ben ik heel even gestopt bij Frits en Amanda Vriend in Benningbroek, die in de kas, in tunnels en buiten het overbekende aardbeienras Elsanta telen. Laat het nu ongeveer de drukste dag in het jaar zijn als Amanda me met uitgestoken hand tegemoet komt. Van Frits zie ik alleen zijn benen. Hij plukt ijverig door.

Bijna biologisch

Amanda laat me de kwekerij zien. In drie kassen hangen de aardbeien op zwevende goten. Ze zijn vorige zomer geplant en hebben in het najaar al wat vruchten gegeven. In de winter gingen de planten onder invloed van minder licht en lage temperatuur in rust om in het vroege voorjaar los te barsten met een explosie aan vruchten. Hommels zoemen rond om de bloemetjes te bevruchten. Ziekten en plagen worden bestreden met biologische bestrijders. Eigenlijk mag je het bijna een biologische teelt noemen. Buiten staan plastic tunnels, naar Belgisch voorbeeld. Daar groeien aardbeien die zonder verwarming de loop van de natuur volgen en dus later rijp zijn dan binnen. Dan zijn er ook nog wat aardbeien op stellingen in de open lucht, die nog wat later in productie raken. En zo kan de familie Vriend een groot deel van het jaar rijpe vruchten plukken.

Warme aprilmaand

Aan de koffietafel praten we nog even na als Frits ook aanschuift. “Gewoonlijk volgen kasaardbeien en buitenteelt elkaar netjes op, maar de warme maand april gooit dit jaar alles op z’n kop”, vertelt hij. Nog volop productie in de kas, maar ook al de eerste rode vruchten in de tunnels. De verhoogde aanvoer van aardbeien zorgt er voor dat de prijzen naar beneden duikelen. Deze week € 1,30 per bakje van 500 gram op de veiling, terwijl de kostprijs op € 1,50 ligt. Dat moet niet lang zo door gaan anders loont het niet om de aardbeien in de tunnels te plukken. Natuurlijk hebben ze eerder in het seizoen wel betere prijzen gevangen, maar nu ligt de productie veel hoger. Het lijkt geen gemakkelijk seizoen te worden.

Sprookjeswonderland

Gelukkig heeft de familie Vriend een mooie neveninkomst gevonden. Toen Amanda een paar jaar geleden met haar kinderen naar Sprookjeswonderland in Enkhuizen ging, bezocht ze de voorstelling van Prinses Violinde, die alleen maar aardbeien met slagroom lustte. Dat zette haar aan het denken. Ze stelde voor om op het park aardbeien met slagroom te verkopen. Dat voorstel sloeg aan en sindsdien heeft ze een eigen kraampje op het park, waar een medewerker dag in dag uit aardbeien met slagroom verkoopt. Kijk, dat is een voltreffer. Geen veiling, handel en tussenschakels, maar een leuke marge door rechtstreekse verkoop. Vandaar dat Amanda me vertelt dat het hen tamelijk goed gaat, hoewel ze er heel hard voor moeten werken. Uiteraard geldt dit voor een bescheiden deel van de productie. De rest gaat op transport naar Fruitmasters in Geldermalsen.

Als binnenkort de weg voor hun huis na grondige renovatie weer open gaat kan ze ook weer rekenen op goede verkoop aan huis. Want dat was een flinke streep door de rekening. Al maanden is de doorgaande weg afgesloten en ligt de huisverkoop achter. Soms zit het mee, soms zit het tegen.

Marges in de keten

In de aanloop naar de discussie over marges in de keten is het bedrijf van Vriend een voorbeeld van vindingrijkheid. Was Violinde niet op hun pad gekomen zouden ze er wel eens heel anders voor kunnen staan. Ook Frits en Amanda hebben op het punt gestaan hun bedrijf te vernieuwen en op te schalen, maar gezien de slechte rendementen in de tuinbouwsector maken ze pas op de plaats.

Vriend Aardbeien

Gepubliceerd op Foodlog 

Management

Han Mesters en Bernd Feenstra over menselijk kapitaal

‘Leer managers loslaten, binden, stimuleren en prikkelen’

Tuinbouwbedrijven zullen in de toekomst op een hele nieuwe manier omgaan met hun personeel. Bereid je als ondernemer maar voor op grote veranderingen, want jonge mensen zijn minder materialistisch dan hun ouders en willen vooral leuke en uitdagende projecten aanpakken. Deze mensen aan je binden vergt creativiteit en inlevingsvermogen.

Hoe geautomatiseerd en kapitaalsintensief glastuinbouwbedrijven vandaag ook zijn, arbeid vormt vaak nog steeds de grootste kostenpost. Behalve dat de kosten hoog zijn, valt het niet mee om hoger opgeleiden te interesseren voor een carrière in de tuinbouw. Als ondernemers dus toptalent binnen willen halen, is verdiepen in de belevingswereld van jonge mensen een randvoorwaarde.

Han Mesters, economisch historicus in dienst van ABN AMRO Bank, heeft onderzoek gedaan naar de ‘generatie Einstein’, zoals hij de twintigers noemt. Samen met Sectormanager Tuinbouw Bernd Feenstra geeft hij uitleg bij zijn bevindingen.

Eendjes

Life uit Leiden op moederdag

Kleine gewassen

Jos van der Hoorn over zijn ranonkelteelt:

‘Ik blijf zo lang mogelijk dit mooie gewas telen’

Op het bedrijf van Jos van der Hoorn luiden de eerste bloeiende ranonkels de nieuwe lente in. Sinds jaar en dag teelt hij deze voorjaarsbloemen. Kopers weten hem feilloos te vinden, omdat hij een goede kwaliteit teelt, waarbij hij vast houdt aan tamelijk rijp oogsten. Dat komt de kwaliteit ten goede, vindt hij.

 De eerste officiële lentedag komt dit jaar overeen met de start van het ranonkelseizoen. Jos Van der Hoorn van kwekerij ‘Effe Werk’ in Ter Aar treft de eerste voorbereidingen voor de oogst. “Ze komen dit jaar laat in bloei”, vertelt hij. “Veertien dagen later dan gewoonlijk.” Dat wijt hij aan de flinke vorstperiode in december. Die zorgde er voor dat dit licht gestookte gewas wat meer kou heeft gekregen dan doorgaans het geval is.

Miami

Robert is here

Langs de weg van Miami naar de Keys en de Everglades staat een bordje met een pijl ‘Robert is here’. Als je dat bordje volgt kom je bij de meest wonderbaarlijke groente- en fruitwinkel van heel Florida. Stapels mango’s paprika’s en tomaten glimmen je tegemoet. Terwijl heel veel mensen hun mandjes vol stapelen kijkt Robert glimlachend toe.

Het verhaal is eenvoudig. Toen Robert zes jaar oud was zette zijn vader hem dagelijks op deze hoek langs de weg om na schooltijd komkommers te verkopen. Aangezien het ventje nog klein was en niemand stopte hing zijn vader een bord boven zijn hoofd met de tekst ‘Robert is here’. Vanaf die dag ging de verkoop soepeltjes. Robert is inmiddels de zestig gepasseerd en heeft een grote farm waar hij de producten voor zijn winkel teelt. Een regionaal product uit het zuiden van Florida. Mensen uit Miami rijden met liefde de stad uit om bij Robert in te slaan. Naast verse producten vinden ze daar ook jams, chutney’s, dressings en aanverwante producten, uiteraard onder eigen label.

Ik moest er even aan denken toen ik afgelopen week las over de opening van Landmarkt. 

Tulpen

Cees Klaver over de eerste ervaring met merknaam PolderPride

‘Gezamenlijk onze passie voor een kwaliteitsproduct uitstralen’

Als het broeiseizoen los barst, komen er dagelijks massa’s tulpen voor de veilingklok. Hoe is het dan nog mogelijk om als middelgrote tulpenbroeier op te vallen met je producten? Zes Noord-Hollandse collega’s zochten samenwerking en lanceerden de merknaam PolderPride. Samen sterk en samen trots.

In de koelcel van Cees Klaver staan de karren volgestapeld klaar voor de veiling. Bossen vol met de rode ‘Ille de France’, gerold in het opvallende blauwe papier van PolderPride. Deze tulpen gaan naar Rijnsburg, waar ze morgenochtend in een rij (cluster) achter elkaar worden geveild, samen met tulpen van de andere samenwerkende broeiers.

Bollen van de klei

Klaver vertelt over het ontstaan van de merknaam. Hij en zijn collega-bedrijven Blom-Pronk, Van der Gulik Tulpen, Smal Bloembollen, Poel Bloembollen en Jac. Uittenbogaard staan gezamenlijk achter dit merk. Een zevende deelnemer is in aantocht. Het gaat om bedrijven die een bepaalde kwaliteit vertegenwoordigen, maar zich door hun redelijke kleinschaligheid moeilijk afzonderlijk kunnen profileren. Ze broeien ieder tussen de 2,5 en 12 miljoen tulpen op jaarbasis. Samen trekken ze 37 miljoen stelen en voeren een assortiment van 65 rassen.

Trotse Tuinders

Kalender in uitvoering

Via e-mail en twitter komen bij mij veel vragen binnen over de Trotse Tuinders Kalender. Op dit moment werken we aan een site waar alles over aanmelding en sponsoring op komt te staan. Tot die tijd zet ik in ieder geval het sponsorpakket online.

Sponsorpakket Trotse Tuinders Kalender

Hoofdsponsor (maximaal 5)

€ 2.500,-

-       -  Logo op de site www.trotsetuinders.nl

-        - Logo op voorblad kalender

-       -  Vijf evenementen plaatsen in het kalendarium (met logo)

-        - 50 exemplaren van de Trotse Tuinders Kalender 2012.

Sponsor (onbeperkt)

€ 1.000,-

-       -  Naamsvermelding op de site www.trotsetuinders.nl

-        - Logo op de laatste pagina kalender

-        - Twee evenementen plaatsen in het kalendarium (met logo)

-        - 25 exemplaren van de Trotse Tuinders Kalender 2012.

Minisponsor(onbeperkt)

€ 250,-

-        - Naamsvermelding op de laatste pagina kalender

-        - 10 exemplaren van de Trotse Tuinders Kalender 2012

Sponsors kunnen extra kalenders bestellen voor een bedrag van 7,50 per stuk.

Het project gaat door bij een sponsorbedrag van in totaal € 22.000,-

Uitvoering kalender

420 mm x 594 mm (A2)

13 bladen (200 grams) met blanco onderbord, dus 1 pagina per maand
voorzien van wire-O met kalenderhanger.

Verspreiding
Het is de bedoeling om de kalender in kleine oplage te drukken, zodat het een collectors item blijft. Zodra de website online is wordt het mogelijk losse exemplaren te bestellen. Bij doorslaand succes overwegen we de kalender in magazineformaat mee te sturen met de vakbladen. 

Contact loopt via info@trotsetuinders.nl

Jury en organisatie is in handen van 

Esther van Geest

D.C. van Geest Potplanten BV

@s_ter

John van Uffelen

Kwekerij Peter van der Plas

@kwekvdplas

Pieternel vanVelden

Krabbels Tekst en Beeld

@pieternelvv

Pauline Verhagen

Prominent Telersvereniging

@promtomatoes

Digna van Zanten

Spirit Communicatie

@DignavanZanten

Volg ons op Twitter via @TrotseTuinders

Cressen

Rob Baan: ‘Met z’n allen niet zo verlegen zijn’

Veel meer ondernemers zouden moeten ontsnappen aan de neerwaartse spiraal van zo efficiënt mogelijk produceren tegen de laagste kostprijs, maar daardoor ook tegen de laagste marge. Daar heb je wel lef voor nodig. “De Nederlandse tuinbouw levert de schoonste producten”, vindt Rob Baan. “Daar mogen we met z’n allen meer trots op zijn.”

“Blauwe oceanen, daar moeten we over praten” vindt Rob Baan, die midden in een flow zit. Begin januari ontving hij de Tuinbouwondernemersprijs en sleepte nog geen maand later de Westland Innovation Award binnen. En dat in een periode waarin zijn bedrijf Koppert Cress uitbreiding en vernieuwing doormaakt, de eerste cressen onder de nieuwste LED-lampen zijn geoogst en de bedrijfsruimte nog moet worden afgemaakt.

Tussendoor had hij heel even tijd voor een korte trip naar de Malediven, alwaar hij samen met zijn vrouw in het blauwe water van de Indische Oceaan plonsde. Dan zou je zeggen dat hij die grijze massa daarboven even in de pauzestand zou zetten, maar niets is minder waar. Nieuwe plannen borrelen alweer naar boven, waarin verse groenten en fruit centraal staan.

Trotse Tuinders Kalender

Trotse Tuinders in Bloemenkrant 1 maart 2011

Haflinger

Winter break

‘Je krijgt wat je verdient’, zei mijn vader altijd. Daar moest ik afgelopen week steeds aan denken. We zijn met ons gezin naar ons geliefde Ellmau in Oostenrijk geweest. Aanvankelijk zag het er troosteloos uit, bruine hellingen, weggesmolten sneeuw. Nog geen dag later begon het te sneeuwen. Een flink pak verse sneeuw, goed voor skiën en snowboarden. Daarna dagen lang zon. Heerlijk! En het allermooiste: geen computer in de buurt, dus geen Twitter- en Internet-infuus.

En nu weer aan de slag...